Ο Χορός των Μυστικών της Ελ. Τσαμαδού / Εκδόσεις Ψυχογιός

Το βιβλίο αυτό αποτελεί αναμφισβήτητα την πρότασή μου για αυτό το καλοκαίρι. Το καλύτερο μυθιστόρημα που διάβασα τα τελευταία χρόνια.

Τα προηγούμενα βιβλία της ίδιας, εξίσου αριστουργηματικά, Η ΕΤΑΙΡΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ και ΟΙ ΘΕΟΙ ΠΕΘΑΝΑΝ ΣΤΗ ΡΩΜΗ , αλλά στον Χορό των Μυστικών η Ελένη Τσαμαδού ξεπέρασε τον εαυτό της!

Πρόκειται για ένα εξαιρετικό βιβλίο, ένα αριστούργημα. Καθαρό δείγμα λογοτεχνίας, σπάνιο για τις μέρες μας. Η ίδια η συγγραφέας αναφέρει στον πρόλογό της πως δεν πρόκειται για ιστορικό μυθιστόρημα, αλλά δε θα συμφωνήσω. Έμαθα τόσα πολλά για την ιστορία της χώρας μας μέσα από αυτό το βιβλίο, όσα δεν είχα μάθει στα θρανία του σχολείου!
Πραγματικά νιώθει κανείς "φτωχός" να κάνει κριτική στο βιβλίο αυτό της Ελένης Τσαμαδού. Μόνο ως αναγνώστρια μπορώ να καταθέσω τη συγκίνηση και το δέος που μου προκάλεσε η ανάγνωσή του. Ένα έργο αληθινό έπος, πλούσιο σε ιστορικά στοιχεία, δεμένα με εξαιρετικό τρόπο μεταξύ τους και με τον μύθο ταυτόχρονα. Άριστη η πλοκή, άριστος κι ο τρόπος γραφής.
Διαβάζοντας κάθε σελίδα του, νιώθεις τον θαυμασμό για την δημιουργό του. Καταφέρνει να μεταφέρει τον αναγνώστη της στην εποχή που περιγράφει, να τον κάνει να νιώσει πως ζει εκεί, μαζί με τους ήρωές της. Πλούσιο σε λαογραφικά στοιχεία, εντυπωσιακό στη χρήση της γλώσσας, όπως αυτή εξελίσεται στην πορεία των χρόνων που ξετυλίγονται.
Το βιβλίο καλύπτει μια χρονική περίοδο από το 1880 ως το 2004 και πρωταγωνιστούν σε αυτό τέσσερις γενιές γυναικών. Η καθεμιά με την προσωπικότητά της, αφήνει το στίγμα της μέσα στην ψυχή μας. Η Ανέζω, η Σοφούλα η Τζούλη και τέλος η Αναστασία, που φτάνει ως την σύγχρονη εποχή να δώσει τις απαντήσεις και την κάθαρση που λαχταρούμε, έχοντας ζήσει κι εμείς μαζί με αυτές όλο το δράμα της ζωής τους.
Τα σκηνικά είναι πολλά κι αυτό δίνει στο βιβλίο ένα εξαιρετικό ενδιαφέρον. Μεγάλο μέρος του έργου είναι αφιερωμένο στους μετανάστες της Αμερικής, όπου η συγγραφέας μας μεταφέρει την αγωνία, τα όνειρα και τον τρόπο που έστησαν οι Έλληνες την ζωή τους εκεί, μέσα από την ιστορία του Γιώργη και της Σοφούλας. Οι περιγραφές του κάθε τόπου είναι εκπληκτικές, νιώθεις πραγματικά πως πέρασες από κει εσύ ο ίδιος!
Σκεφτείτε πόσο δύσκολο είναι να περιγράψεις με τέτοια ακρίβεια και ρεαλιστικότητα την κάθε εποχή, από το 1880 και κάθε δεκαετία από κει και πέρα μέχρι τον πόλεμο του 40, αλλά και μεταπολεμικά. Τα ρούχα τους, τις συνήθειες του κάθε τόπου, τον τρόπο που μιλούσαν οι άνθρωποι, τα ήθη και τα έθιμά τους - διαφορετικά στην Ελλάδα και διαφορετικά στην Αμερική. Είναι πραγματικός άθλος κι η Ελένη Τσαμαδού τον εκπλήρωσε με απόλυτη επιτυχία.
Όμως πέρα από τη λογοτεχνική γλώσσα και τον πλούτο των ιστορικών και λαογραφικών στοιχείων, που σίγουρα εντυπωσιάζουν, η πλοκή της ιστορίας είναι εξίσου συγκλονιστική. Η περιγραφή των χαρακτήρων είναι άριστη κι η εμβάθυνση στην ψυχοσύνθεσή τους εντυπωσιακή. Έχοντας διαβάσει το βιβλίο, νιώθω ότι τους γνώρισα αυτούς τους ανθρώπους, τους συνάντησα, τους αγάπησα ή και τους μίσησα (όπως την Πιπίτσα για παράδειγμα).
Το τέλος της ιστορίας είναι συγκλονιστικό. Δάκρυσα από συγκίνηση, ένιωσα ν'ανατριχιάζω ως τα βάθη της καρδιάς μου.
Δε θέλω να πω περισσότερα λόγια. Ο Χορός των Μυστικών είναι από τα βιβλία που κλείνοντάς το, το κράτησα πάνω μου με τα μάτια κλειστά και ξαναέζησα όλη την ιστορία με το μυαλό μου. Μια ιστορία που, από τότε που το διάβασα, είναι αδύνατον να πάψω να σκέφτομαι...
Το να πω "συγχαρητήρια" στην κυρία Τσαμαδού, είναι πολύ λίγο. Θα πω μόνο πως υποκλίνομαι στο συγγραφικό της ταλέντο, το οποίο αποτελεί πρότυπο για μας τους νεότερους.
Μην το χάσετε αυτό το βιβλίο! Θα σας συναρπάσει!

http://www.psichogios.gr/book.asp?cid=22532
http://tsamadou.psichogios.gr/

Καμιά πατρίδα για τους μελλοθανάτους.

Καμιά ελπίδα να ξαναδώ Κοεν. Προσπαθούσα να θυμηθώ τι μου έλεγε το όνομα των σκηνοθετών και ανέσυρα από κάπου από την μνήμη την ταινία Φάργκο. Την είδατε; Αν σας άρεσε δέστε και αυτή αν όχι μην κάνετε τον κόπο. Είναι μια ταινία χωρίς αρχή και τέλος και ενδιάμεσα να σκοτώνονται όλοι οι ήρωες. Ενώ περιμένεις πως και τι να δεις την αναμέτρηση των 2 ηρώων στο τέλος βλέπεις τον ένα από τους αυτούς κάγκελο και αναρωτιέσαι έχασα επεισόδιο; Η Αμερική φημίζεται για τι ιδιόμορφο χιούμορ της και το απέδειξε για άλλη μια φόρα βραβεύοντας την συγκεκριμένη ταινία. Το μόνο θετικό την είδα σε Θερινό με παρεείτσα και μπυρίτσα. Αν τον Χειμώνα θέλετε να διώξετε ανεπιθύμητους επισκέπτες την συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Το παιδί της Αγάπης.

- Έλα πες σ’ άρεσε σ’ άρεσε έλα πες μου.
Όχι δεν ηταν η κόρη μου που ήθελε να μάθει αν είχε πετύχει τον πρώτο της καφέ. Η Μαρία ηταν που με ρώταγε για τι άλλο, για το βιβλίο της. Και πώς να χαλάσεις την καρδιά σ΄ ένα παιδί και μάλιστα της Αγάπης λέγοντας κάτι για χρόνο που δεν έχεις, συνέδρια και πολλά τέτοια.
- Άσε μας που δεν το διάβασες. Όποιος το έχει πιάσει δεν το έχει αφήσει.
Μάλιστα το μήνυμα ελήφθη. Έτσι έκατσα και ‘γω το βραδάκι να του ρίξω μια ματιά και ........ ξενύχτησα. (Μαρία, μου χρωστάς κάτι ώρες ύπνο.)
Ξέρετε πως είναι να βουτάς σε βαθιά παγωμένα νερά. Σου κόβεται η ανάσα. Το ίδιο έπαθα και εγώ βουτώντας στην ζεστασιά του βιβλίου. Γραμμένο λυτά, απλά, δεν καταλαβαίνεις ότι είναι το πρώτο βιβλίο ενός συγγραφέα. Έπιασα τον εαυτό μου κάποιες φορές να ψάχνει στις επικεφαλίδες για την ημερομηνία γιατί νόμιζα πως διάβαζα ένα ημερολόγιο. Το ημερολόγιο ενός ανθρώπου που πόνεσε, ταλαιπωρήθηκε και αδικήθηκε κάποιες φορές. Και ακριβώς επειδή είναι ένα βιβλίο βασισμένο σε μια αληθινή ιστορία αγγίζει τόσο πολύ τις χορδές της ευαισθησίας μας. Και με ένα τέλος απρόσμενο. Μαρία σε ευχαριστώ που με ταξίδεψες. Ξέρεις βέβαια ότι πια περιμένουμε πολύ περισσότερα από σένα.


Και τώρα πες σου άρεσε η ανάρτηση έλα πες μου σ’ άρεσε ε σ’ άρεσε;